brianBrian Cuban

Kaynak: abovethelaw

Yıl 1983. Resmen, Pittsburgh Hukuk Fakültesi’nde bir hukuk öğrencisiyim. Utangaç ve içine kapanığım. Alkol problemim, yemek yeme sorunum ve fiziken ciddi sorunlarım var. Öğrenciler arkadaş gruplarını, çalışma ekiplerini kuruyorlar. Kendinden şüphe etme ve kendinden neferet etme ise benim arkadaşlarım.

Yarım litre Jose Cuervo görünümümü değiştirecek. Bir saat içinde şişe boş. Hukuk fakültesinin barosunda sendeliyorum. Barodaki diğer öğrencileri gözlüyorum, konuşuyorlar, gelecek yıl hakkında heyecanlılar. Davet edilmiş olmaktan dolayı çok kötü hissediyorum. Sandalyeye japon yapıştırıcısıyla yapıştırılmış gibiyim. Akıl almaz bir depresyonun içindeyim. Bu çok kötü! Hukuk fakültesinden nefret ediyorum!

Dünya dönüyor. Kendi yolumu bulmalıyım. Eve dönüşte, White Tower hamburgercisini geçtim. Normalde durup tıka basa küçük hamburgerler yerim. Onların bir çoğunu ise kendi dairemde ya da oda arkadaşım şayet evdeyse karanlık bir sokak arasında kusarım. Bu şekilde yakalanmak istemem ona.

Doymazlık denilen bir rahatsızlığımın olduğunun farkında değildim. Farkındalık ise on yıllarca oluşmadı. Doğru kelimeyi bulamıyorum ama utanç içindeydim.

Sipariş verdiğim diğer hamburgerleri bekliyorken göz ucuyla rafın üzerindeki bir kitapçık farkettim. Kapağında açık açık “Alkolik misin?” yazıyordu. Kitapçığı açarken “canın cehenneme, ben tek takılacağım” dedim kendi kendime.

“İçki problemin yüzünden okulu yahut işi aksattığın oldu mu?” Evet fakat ama ben geceden kalmada olsam hızlı koşabiliyorum.

“Geçen yıl içme problemin oldu mu?” Ne biçim bir problem? Ben öğrenciyim! Hepimiz içmekten kokuyoruz!

“Hiç bayıldın mı?” Kendinden geçmek bayılmak mıdır?

“Hiç yardıma ihtiyacın oldu mu?” Dinle! Ben temizim. Bir alkolik değilim. Alkoliklik köprüaltında yaşıyan kokuşmuş traşsız otlakçılar içindir. Bense avukat olacağım! Kitapçığı buruşturdum. Basketbol oynar gibi onu çöp kutusuna nişan aldım.

O akşam yıllardır süren alkol problemime karşı öz bilincime en çok yöneldiğim akşamdı. Son araştırmalar, bu probleme sahip tek kişi olmadığımı söylüyor bana. 2014’te bir araştırmada, hukuk öğrencilerinin refahına dair yapılan bir ankette, hukuk öğrencilerinin içki problemi olduğunu, topluma ve diğer mezun öğrencilere göre daha yüksek depresyon içinde olduklarını ortaya koydu. Avukatlar gibi hukuk öğrencileri de, muhtemelen stigma sebebiyle yardım arayacaklar. Sonuçlar yargı için korkutucu. Avukatlar gibi hukuk öğrencileri de kendi sorunlarına tercihen bu sıkıntılara odaklanmak konusunda daha meyilliler.

White Tower hamburgercisine gidip kitapçığı okuduğumdan beri nasılsa bir çok şey değişti. Kitapçığın en önemli bölümü kişisel gelişime dair olanlardı. O zamanlar, üniversitede akıl sağlığı sistemine dair küçük bir bölüm vardı. Bugünse üniversitede akıl sağlığı sorunlarına karşı daha çeşitli yöntemler mümkün. Şimdi bizim öğrenciler için Avukat Yardım Programı’mız var. Öğrenci-çalışma programları, üniversitelilere özgü mükemmel kurtulma programları George Washington üniversitesinde bulunmakta.

Hukuk fakülteleri akıl sağlığı problemlerine karşı daha hassas davranmalılar. Bir çok imkan var, fakat birisinin ilk adımı atması gerek. Senin içinse… Korkutucu bir durum, biliyorum. Benim dönecek bir yerim yok. Artık dönme sırası sende. Ailenle konuş, fakülte dekanıyla konuş. Hepsi değilse de bazı hukuk profesörleri seni dinlemeye ve sana yardım etmeye hazır konumdalar. Bul birini. Bir kurtulma planı hazırla. Sana kurtulman için destek verecek başka hukuk öğrencileri bul.

İnanması zor görünebilir. Ancak hayallerini yerine getirebilirsin. Ayık bir avukat. Ayık bir hukuk öğrencisi. Daha iyi bir hukuk öğrencisi. Buna değer.

Reklamlar